Pies wyślizguje się z szelek, ktoś otwiera drzwi, wybucha petarda. Wszystko dzieje się w jednej sekundzie, a to, co zrobisz w ciągu następnej godziny, w największym stopniu decyduje o tym, jak się to skończy.
Pierwsze sześćdziesiąt minut
- Zostań tam, gdzie pies zniknął. Pierwszy odruch to rzucić się biegiem, ale wiele psów wraca w miejsce, w którym się rozdzieliliście. Jeśli Cię tam nie będzie, stracisz najlepszą szansę.
- Nie biegnij za nim. Przestraszony pies odbiera pościg jako zagrożenie i ucieka szybciej. Jeśli go zobaczysz, kucnij, ustaw się bokiem i zawołaj go radosnym głosem, a nawet trochę się oddal: wiele psów podąża za kimś, kto odchodzi.
- Zostaw coś, co pachnie Tobą. Noszoną część garderoby i miskę z wodą w dokładnie tym miejscu, w którym zgubiłeś psa. To jedna z najskuteczniejszych metod, a prawie nikt jej nie stosuje.
- Wyślij kogoś do domu. Jeśli jesteś niedaleko, niech ktoś poczeka pod klatką. Wiele psów wraca samych.
- Pytaj na miejscu. Sąsiadów, w barach, sklepach, osoby spacerujące z innymi psami. Ludzie, którzy mieszkają w okolicy, zwracają uwagę na takie rzeczy.
Kogo trzeba powiadomić?
- Policję lokalną (Policía Local) w gminie, bo to zwykle ona zabiera błąkające się zwierzęta.
- Guardia Civil, jeśli to teren wiejski lub droga.
- Schroniska i miejskie przytuliska w Twojej okolicy i w sąsiednich miejscowościach.
- Pobliskie kliniki weterynaryjne. Jeśli ktoś znajdzie psa, to właśnie tam zabierze go, żeby odczytać chip.
- Lokalne grupy na Facebooku o zaginionych zwierzętach. Działają zaskakująco dobrze. Wrzuć wyraźne zdjęcie, podaj okolicę i godzinę.
Trzy rzeczy, które warto mieć wcześniej
1. Mikrochip z aktualnymi danymi
W Hiszpanii mikrochip jest obowiązkowy u psów i to on potwierdza, że zwierzę należy do Ciebie. Ma jednak ogromną wadę, którą prawie wszyscy pomijają: jeśli zmieniłeś telefon albo adres i nie zaktualizowałeś danych w rejestrze, chip jest do niczego. Osoba, która go odczyta, zadzwoni pod numer, który już nie istnieje.
Sprawdź jeszcze dziś, czy Twoje dane w rejestrze identyfikacji zwierząt w Twojej wspólnocie autonomicznej są poprawne. To bezpłatne i zajmuje pięć minut.
2. Adresówka z Twoim numerem telefonu
Mikrochip może odczytać tylko weterynarz lub policja za pomocą czytnika. Adresówkę odczyta każdy. Sąsiad, który spotka psa na ulicy, może zadzwonić do Ciebie już w pierwszej minucie, nie ruszając się z miejsca.
Wpisz swój numer komórki i nic więcej. Nie trzeba podawać imienia psa ani adresu.
3. Lokalizator, ale wiedząc, jaki wybrać
Warto tu zrozumieć różnicę, bo sprzedaje się je tak, jakby były tym samym, a nie są:
- Lokalizatory Bluetooth (typu AirTag). Nie mają GPS: są wykrywane przez telefony innych osób, które przechodzą w pobliżu. W mieście sprawdzają się bardzo dobrze, bo telefony są wszędzie. Na wsi, gdy wokół nie ma ludzi, nie dają sygnału.
- Lokalizatory GPS z kartą SIM. Mają własne połączenie i podają pozycję w każdym miejscu z zasięgiem sieci komórkowej. Kosztują więcej i zwykle mają miesięczny abonament, ale są przydatne, jeśli wychodzisz w góry czy w teren.
Jeśli Twój pies porusza się po mieście, lokalizator Bluetooth w zupełności wystarczy. Jeśli bywacie na wsi, w górach lub na plaży, potrzebny jest GPS.
Zapobiegaj temu, czemu można zapobiec
- Sprawdź szelki. Wiele ucieczek to efekt luźnych szelek, z których pies wysuwa się, cofając się do tyłu. Muszą przylegać: między taśmą a ciałem mają się mieścić dwa palce, nie więcej.
- Petardy i burze. To przyczyna ucieczek numer jeden. W takie dni zawsze smycz, zamknięte okna i spokojne miejsce w domu.
- Miej aktualne zdjęcie całego psa, w dobrym świetle, zapisane w telefonie. W dniu, w którym będzie Ci potrzebne, nie będziesz miał głowy, żeby go szukać.
W naszej sekcji identyfikacja i lokalizatory znajdziesz adresówki z możliwością grawerowania i obroże kompatybilne z lokalizatorem, a w sekcji spacer z psem – szelki antyucieczkowe z podwójną regulacją.